Celem projektu jest wykorzystanie cyfrowych znaków wodnych i zaawansowanego recyklingu, aby wykazać, że polipropylen nadający się do kontaktu z żywnością, pochodzący z elastycznych opakowań, jest technicznie, ekonomicznie i ekologicznie opłacalny.
Obecne systemy recyklingu nie rozróżniają elastycznych opakowań żywnościowych od opakowań nieżywnościowych, wyjaśniają partnerzy. Nie pozostawia to autoryzowanej drogi do ponownego przetworzenia poddanego recyklingowi elastycznego polipropylenu na opakowania żywności.
Nawet w centrach sortowania, które obecnie wykorzystują roboty, kamery na podczerwień i inne zaawansowane technologie, partnerzy twierdzą, że różne paczki nie mogą być optymalnie wykrywane i nadal trafiają do niewłaściwego strumienia. Coraz ważniejsze staje się również rozróżnianie opakowań żywnościowych od nieżywnościowych.
W odpowiedzi na to projekt ma na celu stworzenie nowego przepływu materiałów i dostosowanie go do rozporządzenia w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, które wymaga, aby do 2030 r. opakowania żywności zawierały co najmniej 10% materiałów pochodzących z recyklingu – oczekiwanie to będzie szczególnie trudne do spełnienia w przypadku elastycznego polipropylenu.
