Sieć Europejskich Krajowych Rejestrów Opakowań (EUNR) opublikowała przełomowy dokument interpretacyjny, który precyzyjnie definiuje pojęcia „producenta” oraz „użytkownika końcowego” w kontekście unijnego rozporządzenia PPWR. Wytyczne te kładą szczególny nacisk na opakowania sprzedażowe i zbiorcze, przynosząc rynkowi tak długo oczekiwaną jasność prawną przed nadchodzącymi zmianami.
Kim jest „producent”, a kim „użytkownik końcowy”?
Opublikowany przez EUNR przewodnik pozwala precyzyjnie wskazać podmioty odpowiedzialne za wprowadzanie opakowań do obrotu:
- Producent krajowy: Pierwszy podmiot gospodarczy w krajowym łańcuchu dostaw. Jeśli opakowanie powstaje w kraju sprzedaży, producentem jest jego wytwórca.
- Importer: Jeśli opakowanie wyprodukowano za granicą, status producenta zyskuje pierwsza firma na rynku krajowym, która je przejmuje.
- Firmy zagraniczne: Mogą zostać uznane za producenta wyłącznie wtedy, gdy dostarczają opakowania bezpośrednio do prywatnego lub komercyjnego konsumenta finalnego.
- Użytkownik końcowy: Ostatni konsument lub podmiot przemysłowy korzystający z opakowanego produktu, a nie samego materiału opakowaniowego. Podmioty pakujące produkty (rozlewnie), które importują m.in. folie czy palety na własne potrzeby, nie są traktowane jako użytkownicy końcowi.
Gdzie zaczyna się „życie” opakowania?
EUNR wprowadza jasny podział ze względu na formę fizyczną opakowań:
- Opakowania transportowe, usługowe i elastyczne (formowane dopiero podczas napełniania) – ich prawny cykl życia w łańcuchu dostaw rozpoczyna się w punkcie napełnienia.
- Opakowania sztywne (posiadające ostateczną formę już w momencie produkcji) – wchodzą w ramy prawne jako puste jednostki.
Przełom dla biznesu czy dopiero początek walki?
Eksperci oceniają nowe wytyczne bardzo pozytywnie. Martin Engelmann, dyrektor generalny Niemieckiego Stowarzyszenia Opakowań z Tworzyw Sztucznych, otwarcie przyznaje, że dokument sieci EUNR precyzuje zasady dotyczące opakowań sprzedażowych i zbiorczych znacznie lepiej niż dotychczasowe publikacje Komisji Europejskiej z marca i czerwca.
Mimo to, branża wciąż boryka się z niepewnością. Przykładowo, Czechy wystosowały nieoficjalne zapytanie do Komisji Europejskiej (tzw. non-paper), żądając jednoznacznego zdefiniowania wyjątków w Załączniku V dla opakowań zbiorczych „niezbędnych do ułatwienia przeładunku”. Z kolei prezesi wiodących firm opakowaniowych apelują o przesunięcie restrykcyjnych terminów (np. zakazu stosowania plastikowych folii termokurczliwych dla wielopaków) na 2035 rok, wskazując, że bez pełnej jasności prawnej realizacja obecnych celów jest nierealna.
